Dag 1:

In alle vroegte vanuit Leeuwarden met de trein naar Zuidhorn, waar Rik mij ophaalde en verder met de auto richting Wildervank. Theo en Pieter verwelkomden ons met een lekkere bak koffie. Al snel besloten dat we maar met twee auto’s gaan omdat de hoeveelheid bagage die we mee hadden nooit in een auto paste. Het kleinste mannetje heeft natuurlijk de meeste spullen mee…
Rond de klok van 9 vertrokken uit Wildervank. Via Hamburg naar Puttgarden (Duitsland) alwaar we de boot naar Robshaven namen. Daarna van Rodby naar Kopenhagen (Denemarken) waar we de mooie brug richting Malmo passeerden. Via Helsingborg naar Varnamo. Helaas hadden we file, wegwerkzaamheden en sneeuwduinen tegen waardoor we pas begin van de avond aan kwamen op onze bestemming. Het kleine dorpje Klinthult. Na een zoektocht in het dorpje hadden we het huisje gevonden. Een typisch zweeds huisje, voorzien van alle luxe die we maar konden wensen. Alhoewel een zweedse hottub helaas ontbrak. De temperatuur was ook iets minder, rond de -10 graden. Maar omdat het niet waaide, was wel aangenaam.

Dag 2:

Al weken voor onze reis had ik met een zweedse natuurfotograaf contact gehad en na diverse e-mailtjes en smsjes hadden we zondag in alle vroegte afgesproken om Lars Petersson en zijn vrouw Anita op te halen. Hij zou ons voorzien van de nodige vogeltips en lokaties. Al snel kwamen we bij een sperweruil uit, de waarneming was bijzonder! Helaas zat hij te ver weg om fatsoenlijke foto’s te maken. Zo’n 10 minuten later ontdekten we wederom een sperweruil, die wel meer actief was en zodoende konden we de eerste foto’s maken van deze bijzonder uil. Hij trok zich niets aan van de 6 fotografen. Deze lokatie hebben we de gehele week een aantal keren bezocht en elke keer was de uil aanwezig. Nadat we het gebied waren door geweest nodigen Lars en Anita ons uit bij hun huis om te genieten van een typisch zweedse lunch. Ook hebben we verschillende lokaties doorgekregen waar we moeten kijken voor o.a. de bosuil, waterspreeuw, ijsvogels etc. Daarna zijn we een ronde gaan rijden, hebben nog enkele foto’s gemaakt  en daarna richting het huisje om te eten. Zelfgemaakte nasi stond er op het menu.

Dag 3:

De wekker ging om 5.00 uur en na een stevig ontbijt zijn we vertrokken naar het natuurpark Store Mosse. Theo had dit gebied van de tevoren al opgezocht en hier zouden we veel vogels en andere dieren kunnen waarnemen. Na een flinke survivalwandeling door het gebied kwamen we bij een uitkijktoren. Hier keken we over een groot terrein heen, welke bedekt was met een lading sneeuw. Geen dier te bekennen. Wel vloog er dichtbij de auto constant een zwarte specht heen en weer en Theo had de mazzel een groene specht te kunnen fotograferen. Verspreiden en niet constant met z’n vieren lopen heeft dus wel voordelen. Nadat we het gehele natuurpark hadden bekeken kwamen we bij een uitkijkpunt uit waar een webcam op grote afstand hing. Hier voedde men in de winter de golden eagle, zeearenden etc. We konden door de lenzen wel enkele kraaien en ekster ontdekken, maar geen golden eagle. Daarna kwamen we bij een gebied waar we enkele hdr, panorama en video’s hebben gemaakt. Het enige stukje water wat open lag. De rest van de meren waren nog allemaal bevroren. De rest van de middag zijn we bij het huisje geweest om de vogels te fotograferen die op ons voer afkwamen.

Dag 4:

Dinsdagmorgen opnieuw naar het sperweruil gebied, enkele foto’s gemaakt en Rik en ik zijn vlakbij de sperweruillokatie richting een meer gelopen. Dit was ook een flinke survival, maar aangekomen bij het meer.. een prachtig uitzicht! Strak blauwe lucht met een compleet wit meer. Het ijs begon overal al wat te kruien en omdat het windstil was hoorde je dit over het hele meer.
Eind van de middag zijn we nog weer naar de webcam lokatie gereden bij het Store Mosse natuurpark. Ook wederom geen golden eagle te bekennen. De avond maar lekker warm in huisje doorgebracht.

Dag 5:

Op woensdag zijn Rik, Theo en ik naar de kust gereden. Rond de klok van 6 uur vertrokken we richting Getterön. Een natuurgebied die we van te voren al hadden opgezocht. Helaas was het elke nacht rond de -10 graden, dus de vele meren waren nog dichtgevroren. Zodoende waren er nog niet veel vogels te zien. Met name de soort waarop we hadden gehoopt (de zeearend) was nog nergens te bekennen. De route naar de kust werd alsmaar mooier, het zonnetje scheen en ook geen zuchtje wind. Aangekomen op het puntje van Getterön had Lars ons de tip gegeven om de klifs op te zoeken. Vanaf hier zagen we genoeg eidereenden, zeehond, wilde zwanen etc. Na een ronde en wat leuke landschapsfoto’s te hebben gemaakt zijn we naar het bezoekerscentrum gegaan, hier zat een klein winkeltje en restaurant waar we ook de nodige gesprekken hadden en kregen wederom een aantal leuke tips mee. Erg gastvrij die Zweden!

Vanuit Getterön zijn we naar Hyltenäs gereden waar we zo’n 150 meter boven zeelevel zaten, aan beide kanten had je nu grote meren en een prachtig uitzicht. Na een prachtige rit over smalle wegen kwamen we nog 3 elanden tegen en verschillende eenden. Genoeg om te fotograferen! Nadat we in Värnamo de supermarkt hadden bezocht voor het nodige voedsel, kookte Rik een heerlijke macaroni maaltijd. Na de dagelijkse afwas hadden we nog niet genoeg van fotograferen en zijn gewapend met statief en flink ingepakt een rondje gaan lopen. Het was inmiddels rond de -10 graden. Erg mooie avondopname’s kunnen maken met lange sluitertijden. Na nog even nagepraat te hebben gaan slapen.

Dag 6:

Om 5 uur ging de wekker weer en na een ontbijtje wederom de auto in gestapt en opnieuw richting het gebied waar de sperweruil zich ophield. Opeens zagen we drie korhoenders in een boom zitten. Helaas met vol tegenlicht. Na een rondje door het gebied troffen we na goed speuren in de boomtoppen opnieuw de sperweruil aan. We hadden de hele week al prachtig weer (zon + geen wind) alleen vandaag begon het wat meer te waaien dus was het direct een stukje frisser (2 graden boven nul). Na zo’n 2,5 uur wachten besloten Rik en ik om naar de sperweruil toe te lopen ipv op grote afstand te wachten. Misschien kwam er dan wat meer actie. Een uur later waren we met ons vieren nabij een boom waar de uil op zo’n 8 meter afstand rustig om zich heen zat te kijken of hij nog ergens een muisje zag. De vier fotografen die als een gek stonden te fotograferen en filmen deed de uil niks. Nadat enkele geheugenkaartjes vol raakten besloten we om terug te lopen door het ruige gebied richting de auto. Halverwege schrok er kennelijk een muisje van ons en we zien zo de sperweruil voorbij vliegen en volop een prooi duiken. Dit alles gaat zo snel dat niemand van ons een goed shot heeft kunnen maken.

Na een kortje rit stopen we bij het plaatsje Ohs. Hier zou een waterspreeuw zitten bij een beekje wat door het dorpje loopt. We zagen hem in een flits voorbij vliegen, net zo snel als de ijsvogel. Samen met Rik heb ik in de beek nog enkele foto’s gemaakt van het stromende water. Richting het huisje in Klinthult troffen we net naast de weg 3 elanden, eentje bleef erg nieuwsgierig staan en ik kon in ieder geval mijn mooiste eland foto maken. Bij terugkeer van het huisje was het bij op de plekken waar we voeren hadden neer gehangen erg druk met allerlei kleine vogeltjes.  We stonden nog niet lang, toen er een voor ons een nog niet eerder geziene vogel over Theo heen vloog. Nadat we door de lens van ons camera keken, werden wij verrast door de mooie gele ogen van de dwerguil. Om zich heen maakten alle andere vogels een lawaai van jeweltse. Deze indringer eet namelijk af en toe ook kleine vogeltjes. Helaas had mijn Canon 100-400mm die ochtend een tik gekregen, waardoor de autofocus en Image stabilisatie het niet goed meer deden. Ik zag de dwerguil perfect in beeld, maar helaas een goeie foto bleef uit. Een paar seconden later vloog hij iets verder, waardoor Pieter het perfecte plaatje kon fotograferen. Na weer een paar seconden vloog de dwerguil hoog in de boom en ook hier bleef hij maar even zitten en verdween. Een erg gave ervaring en ook Lars vond het zeer bijzonder dat dit uiltje precies bij ons huisje opdook. Soms moet je geluk hebben! Zeer tevreden sloten we deze dag af met pizza’s en bewonderden we onze foto’s op de laptops. Na nog een laatste borrel weer vroeg op bed.

Dag 7:

De volgende ochtend was het helaas niet meer het mooie weer als we gewend waren. Meer wind en bewolking. We hadden wederom afgesproken met Lars en Anita om een ronde te maken. Ook gaven we een fles wijn en wat bier als dank voor de tips en de gastvrijheid. Dit werd zeer op prijs gesteld. Na een ritje door het sperweruil gebied wilde Lars ons de lokatie laten zien waar de bosuil zat. Helaas was hij deze ochtend niet te zien. Na het nodige handjes schudden met Lars en Anita zijn wij verder gegaan. We hadden nog wat tips gekregen over de laplanduil en mooie gebieden. Veel gereden, veel gezien (kraanvogels, klapeksters etc), maar helaas geen laplanduil.
In de buurt van Ljungby kwamen we uit en besloten om richting Lake Bolmen te rijden. Dit staat ook bekend als vogelparadijs. Eenmaal aangekomen zat ook dit grote meer nog dicht. Nadat we nog wat lokaties hadden bezocht besloten we om bij Varnamo nog enkele boodschappen te halen en weer richting het huisje te rijden. Omdat we met twee auto’s waren gingen we ons eigen weg. Zelf zat ik de hele dag al richting oude schuurtjes te kijken voor uilen of andere vogels. Nadat we vlakbij ons huisje reden (de route die we dagelijks bijna reden) viel mijn oog op een oud rood schuurtje 5 meter vanaf te weg. In de top zat een soort nestkast.. met een bosuil! Pieter kon het haast niet geloven en veilig draaide hij de auto. Ik ging achterin zitten en beide hadden onze camera’s klaar. Langzaam reden we naar de schuur terug en met de auto uitrollend voorbij de schuur hadden we volop zicht op de bosuil. Eerst had hij ons niet in de gaten, dus konden snel enkele foto’s maken. Helaas voelde de bosuil zich waarschijnlijk toch niet op zijn gemak en vloog het bos in. Wat een gave waarneming. Met een big smile en vol enthousiasme kwamen we aan bij het huisje. Na een bak koffie en wat eten besloten Rik Theo en ik om het gebied nogmaals wat door te rijden, het was tenslotte onze laatste dag. Wij uiteraard benieuwd of de bosuil er weer zat en inderdaad! Rik en Theo hadden eerst van grote afstand de uil gefotografeerd. Ik had Lars ook op de hoogte gesteld, die kon deze lokatie ook niet en was erg blij dat ik hem deze plek had doorgegeven. Nadat de heren ook enkele foto’s hadden gemaakt en de uil ook bij hen net weg vloog was ook Lars even komen kijken.

We wilden alle drie nog wel graag proberen een glimp op te vangen van de ijsvogel of de waterspreeuw, dus reden we via smalle wegen richting Ohs. Onderweg wederom elanden, reeën en vogels. Aangekomen in Ohs ben ik eerst voorzichtig bij de brug gaan lopen en verhip, daar zat de waterspreeuw rustig op een steen, maar heel alert! De anderen gewaarschuwd en zelf enkele foto’s gemaakt. Een soort die ik nog niet eerder op de foto had. Theo en Rik hadden hem helaas niet, want hij vloog na een minuut weer weg. Nadat we weer richting ons huisje reden was het tijd om nog eenmaal lekker te eten en alle spulletjes in te pakken.

Dag 8:

De volgende ochtend zijn we weer om 5 uur opgestaan en beginnen aan het laatste ontbijt. Daarna het huisje schoon gemaakt en de auto’s volgeladen. De terugreis naar Wildervank kon beginnen. Bij vertrek sneeuwde het, maar dat maakte ons niet uit. De bosuil zat er wederom, maar geen foto’s van gemaakt. Ook zagen we nog enkele leuke waarnemingen. O.a. de zeearend en rode wouw. De laatste tip van Lars was een oehoe lokatie. Dit was bij een steengroeve waar al jaren succesvol een oehoe paartje zat. Het lag op de route naar huis, dus via de gps gegevens kwamen we uit bij de gigantische steengroeve. En keurig een uitzichtpunt gemaakt. Wij hebben een half uur lopen speuren naar de oehoe maar konden alleen een rode wouw ontdekken.

Tegen 17.00 uur waren we terug in Wildervank na zo’n 1100 km. De eindevaluatie was kort maart krachtig; een zeer geslaagde fotoreis naar Zweden!

Video volgt nog!

Bekijk hier de foto’s van Theo
Bekijk hier de foto’s van Pieter
Foto’s van Rik komen nog.

Maandag 14 januari is de heer Gerben Gerbrandy geïnstalleerd als nieuwe burgemeester van Achtkarspelen. Tijdens een bijzondere openbare raadsvergadering is Gerbrandy door de Commissaris van de Koningin van Fryslân, de heer J.A. Jorritsma, beëdigd als nieuwe burgemeester van de gemeente Achtkarspelen. Aansluitend vond de officiële installatie en een receptie plaats. De heer Gerbrandy is 60 jaar, gehuwd en woont in Gauw. Hij was van 1998 tot 2010 wethouder van de per 1 januari 2011 opgeheven gemeente Wymbritseradiel. Sinds 1 januari 2011 is hij voorzitter van de FNP-fractie in de gemeenteraad van Súdwest-Fryslân. In de periode voor zijn wethouderschap was hij werkzaam als leraar in het voortgezet onderwijs.